Hallo stille jongen. Hoi rustige meid. Je zegt niet veel he. Je kijkt alleen maar. Je luistert. Je observeert. En absorbeert alles wat om je heen gebeurt. Ik zie je ineenkrimpen bij plotseling hard lawaai. Bij felle lichtflitsen. Ook onverwachte aanrakingen doen dat met je. Ik zie je. Ik voel je.
De moderne wereld waarin jij opgroeit is een onbegrijpelijk iets voor je. Ongrijpbaar. Snel. Hard. Fel. Meedogenloos. Jij bent dat niet. Het past niet bij jou. Maar je doet je best. Iedere dag opnieuw. Ik zie je. Ik voel je.
Je voelt je alleen staan. Iedereen doet overal zonder nadenken opgetogen aan mee, rent opgewonden mee met de rat-race, gaat op in de waan van de dag en de alsmaar voller wordende agenda’s. Jij kunt dat niet. Al zou je het willen. Het past niet bij jou. Ik weet het. Ik zie je. Ik voel je.
Je bent niet alleen. Ik zie je. Ik voel je. Mag ik je laten zien dat jij een aantal hele mooie eigenschappen hebt? Want ik denk zomaar dat je die nog niet hebt ontdekt. En dan laat ik je meteen zien hoe je die prachtige talenten van jou in kunt zetten om grip te krijgen op de wereld om je heen.