Je houdt zielsveel van je kind. Echt waar. Het is een schat. En super-lief. Echt waar.

En toch voel je je opgebrand. Altijd maar moe. Je weet het even niet meer. Je weet je geen raad meer met de onvoorspelbare woedeaanvallen. De krijspartijen. Het altijd maar niet-willen. In elk geval niet datgene willen wat jij nou net wél wilt. ’s Morgens niet, ’s middags niet, en ’s avonds als hij moe is al helemaal niet.

Wat zou het fijn zijn als er iemand was die dat begreep. Die begrijpt wat jij en je kind nodig hebben. Een luisterend oor, een meekijkend oog, een helpende hand.

Die persoon is er. Je hebt haar gevonden.