Het ontstaansverhaal

Waarom zoveel kinderen vastlopen in het huidige onderwijssysteem – het ontstaan van De Blauwe School

Onze scholen zijn rood. Er wordt door rode leerkrachten lesgegeven via rode lesmethoden en met een rode levenshouding. Die methoden en levenshouding hebben decennialang hun dienst bewezen. Ze werkten zo goed, omdat de kinderen die in school kwamen, ook rood waren. Alles paste prima bij elkaar.  Er waren wel verschillen hoor, zeg nou zelf, bordeauxrood en brandweerautorood zijn zeer verschillend, maar in wezen waren ze allemaal gelijk. Allemaal rood.

Tot op een dag een kind van een afwijkende kleur op school kwam. Het was niet vermiljoen, of scharlaken, of tomaat. Het was eerder violet. Het paste niet zo goed bij de rode school, de rode leerkrachten en hun rode werkwijzen. Het deed zijn uiterste best om zich aan te passen, maar behaalde toch minder goede resultaten. Dat lag volgens school uiteraard aan het kind en niet aan school. Want de methoden die school hanteerde waren al decennialang bewezen als zijnde effectief en voor ieder bruikbaar. Dus het kind kreeg een labeltje, met een diagnose. ADHD, of PDD-NOS, of zo iets. Zolang er maar uit afgeleid kon worden dat de leerproblemen niet aan school konden liggen.

Er werden in de maatschappij steeds meer violette kinderen geboren en na korte tijd waren ze niet meer violet, maar zelfs indigo, nachtblauw, koningsblauw. Binnen een mum van tijd vormden ze zeker de helft van het aantal kinderen in de school. Jazeker, er waren ook nog een paar rode kinderen, maar ook zij hadden eigenlijk al een violette waas over zich heen.

Deze blauwe kinderen konden helemaal niet meer met de rode school, de rode leerkrachten en de rode werkwijzen overweg. De gemiddelde school-resultaten waar de rode scholen altijd zo graag mee schermden, daalden gestaag. Het oerwoud aan labeltjes, stickertjes en stempeltjes groeide en groeide. Want de methoden die school hanteerde waren toch zeker al decennialang bewezen als zijnde effectief en voor ieder bruikbaar, daar kon het toch zeker niet aan liggen? Of misschien toch wel?

Het instituut rode school krabde zich achter de oren en raadpleegde enkele als revolutionair te boek staande rode adviseurs. Na lang en intensief beraad kreeg de rode school het advies om de koraalrode methoden  en de klaproosrode visies te vervangen. Enthousiast ging de rode school aan de slag. Er ging veel tijd én geld mee gemoeid, maar met resultaat: de rode school was overtuigd van verandering en revolutie. De baksteenrode methodes en oranjerode visie zou hun uitwerking niet misstaan! De blauwe kinderen en hun ouders merkten echter weinig verschil en spraken van  oude rode wijn in nieuwe rode zakken.

Een aantal van de leerkrachten bleek toch niet helemaal zo rood te zijn als altijd gedacht. Zij trokken hun rode jasje uit en bleken van binnen bosanemoontjespaars of zelfs blauwviolet te kleuren. Dit waren de leerkrachten die de blauwe leerlingen beter begrepen, die wél de talenten van deze kinderen zagen, maar met handen en voeten gebonden waren aan de nog steeds rode zienswijzen en rode methoden die de rode scholen hanteren.

Ook deze paarse leerkrachten voelden zich niet meer thuis op de rode school met de rode werkwijzen, ook zij liepen steeds tegen een rode muur. Waar de leerlingen door leerplicht en andere wet- en regelgeving geen kant op kunnen, hebben deze leerkrachten wél een keuze. Zij kunnen hun hart volgen en een wél passende werkomgeving kiezen met wél passend werk. En ze doen dat dan ook in grote getale.

Met als gevolg dat de rode school nog steeds rood blijft, met rode leerkrachten, rode lesmethoden en een rode levenshouding. Waar onze blauwe kinderen met hun blauwe levensvisie en blauwe talenten verplicht zitten te overleven tot na hun leerplicht.

Dat moet toch anders kunnen?

Die blauwe kinderen? Dat zijn de intuïtieve en hooggevoelige kinderen die zo heel erg hun best doen, maar het gevoel hebben niet gezien, gehoord of begrepen te worden door hun leerkrachten. De kinderen met hun eigen specifieke talenten en eigenschappen die in het huidige onderwijssysteem niet onderkend, niet benut en meestal zelfs totaal niet gezien worden.

Een van die paarse leerkrachten ben ik, Lilian van Avesaath. Na bijna 15 jaar ervaring in het basisonderwijs heb ik er voor gekozen om via mijn eigen kindercoachbedrijf de kinderen te gaan helpen waar mijn hart zo naar uit gaat, maar voor wie ik in de waan van de onderwijsdag nooit voldoende tijd vrij kon maken: het intuïtieve en hooggevoelige kind dat zo zijn best doet op school, maar iedere les opnieuw geconfronteerd wordt met niet-passend onderwijs en niet-passende denkwijzen.

Met coaching help ik deze blauwe kinderen met het zien van hun eigen ik, met ontdekken van hun eigen talenten en het inzetten hiervan op dagelijkse basis, zodat zij in gaan zien dat ze geen labeltje of etiketje nodig hebben, maar gewoon hun stralende blauwe zelf mogen zijn.

Met informatieve avonden en individuele gesprekken bied ik mijn helpende hand aan de ouders van blauwe kinderen en aan paarse leerkrachten die zich staande willen houden in de nu nog rode scholen.

Zodat die prachtige intuïtieve en hooggevoelige kinderen niet hoeven te overleven tot na de leerplicht, maar net als iedereen er vandaag al kunnen en mogen zijn.

Wil je graag weten wat ik als ‘antenne’-coach voor jou en je gezin zou kunnen betekenen?

Neem hier meteen contact op!